Am I exist ? Kibom x Donghae by gold fish

 

Rate PG-13

 

“Do you trust me?”  เสียงห้าวทุ้มที่กระซิบอยู่ชิดใบหูคนตรงหน้าพร้อมกับกระชับมือเรียวบางไว้แน่นเมื่อบอกให้อีกฝ่ายหลับตาลง

“Yes, I trust you”  คำตอบที่มาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

 

ดงเฮไม่สามารถมีสมาธิกับดีวีดีเรื่องโปรด  “ชู้รักเรือล่ม”  หรือ Titanicที่กำลังเปิดดูเป็นรอบที่155ได้เหมือนเคย   ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนไปเป็นขมวดคิ้วยุ่งเมื่อลอบชำเลืองไปยังร่างสูงที่นั่งกึ่งนอนกอดหมอนเพ่งมองจอพลาสมาทีวีราวกับมันเป็นสารคดีanimal planet

 

“ปวดไหล่อ่ะ”  ลองเรียกร้องความสนใจจากสิ่งมีชีวิตร่วมห้อง   แต่....ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก  ดวงตาคมของคิมคิบอมยังจับจ้องอยู่บนหน้าพระเอกลีโอนาโดที่กำลังประคองร่างอวบของนางเอกไว้ที่หัวเรือ   ในฉากอมตะนิรันดร์กาลอย่างไม่ไหวติง   มีเพียงคิ้วเข้มที่เริ่มขมวดให้รู้ว่านี่คือคน   ไม่ใช่หุ่นขี้ผึ้งของมาดามทุซโซ่

 

ใช้วิธีนี้ก็ยังไม่ได้ผล   ร่างโปร่งก็เริ่มหงุดหงิด   ยามนี้จะมีใครช่วยเค้าได้  นอกจากพี่ฮีซอล  ที่พึ่งยามยากของอีดงเฮคนนี้  (ไปปรึกษาผิดคนแล้วมั้งเนี่ย)

 

“ชั้นว่าบอมมี่คงกำลังโกรธหรืองอนนายอยู่นะ  ไอ้ปลาน้อย”  เจ้ซินที่นอนเหยียดยาวอ่านการ์ตูนอย่างสบายอารมณ์ตั้งข้อสังเกต  โดยมีเด็กน้อยดงเฮตั้งอกตั้งใจนวดเฟ้นขาทั้งคู่เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยน

 

“ผมรู้แล้วแหละน่าพี่ฮีซอลว่าเจ้าบ้านั่นมันโกรธผม....แต่มันเรื่องอะไรกันละเนี่ย! บ้าชะมัด”

 

“เบาๆหน่อยสิเฟ้ย!  ขาชั้นนะไม่ใช่ของเจ้าคิบอม!”  คุณเจ๊ถลึงตาเข้าใส่ก่อนจะโดนดงเฮหักขาเป็นสองท่อน   “....อาการแบบนี้  ชั้นขอฟันธงเลยว่าเจ้านั่นกำลังหึง!”

 

“หึง!!!!”  คนฟังถึงกับตะลึงอ้าปากค้างในบัดดล   ถูกล่ะที่ความสัมพันธ์ของเค้ากับคิบอมพัฒนาไปจนเกินที่จะเรียกได้ว่าเพื่อนท่ามกลางการรับรู้ของสมาชิกร่วมวง   แต่คนที่ติดจะเงียบและไม่ค่อยแสดงออกอย่างคิบอมรู้จักคำว่าหึงกับเค้าด้วยหรือเนี่ย?

 

“ช่าย...............”  คุณเจ้ลากเสียงยาวอย่างชอบอกชอบใจราวกับได้ดูละครหลังข่าวยังไงยังงั้น  “...ถ้าโกรธจริงๆเจ้านั่นคงชกนายหน้าหงายไปแล้ว...อย่าเพิ่งเถียง...”   นิ้วเรียวปิดปากสีชมพูที่กำลังจะขยับเถียงของดงเฮเอาไว้

 

...ถึงผมจะเตี้ยกว่าแต่ก็สู้คนนะเจ๊!...

 

“...พูดด้วยก็ไม่ยอมพูด   แต่ลากไปไหนมาไหน หรือ ให้ทำอะไรก็ยังยอมทำใช่ไหมล่ะ?”  ใบหน้าน่ารักพยักขึ้นลงตามการวิเคราะห์ของผู้อาวุโสแต่ขาดประสบการณ์อย่างนึกเห็นด้วย

 

“แล้วเจ้านั่นมันหึงผมกับใครล่ะเจ๊.....?  ผมไม่ใช่พวกเจ้าชู้ชอบหว่านเสน่ห์ซะหน่อย”   นึกให้ตายดงเฮก็นึกไม่ออก  ทำเอาคนฟังที่คันปากยุบยิบ   ไอ่อาการระริกระรี้ไปกะคนโน้นคนนี้โดยไม่คิดอะไรเนี่ยแหละ  ร้ายกว่าพวกเจ้าชู้ซะอีกโว้ย!

 

“....หรือคิบอมหึงผมกะเจ๊?”   สันนิษฐานไปเรื่อยเปื่อยแต่ทำเอาคนฟังกระเด้งขึ้นมาจากเตียง  การ์ตูนเล่มบางฟาดลงบนผมซอยสั้นยุ่งเหยิงอย่างเคืองๆ

 

“ไอ้บ้าดงเฮ!  ชั้นไม่ตาต่ำไปบูชาแกเหมือนเจ้าบอมมี่หรอกนะเว้ย!!  อย่าพูดอะไรที่ชวนขนลุกได้มะ!  คนสวยขอร้อง”  ว่าแล้วเจ๊ซินก็คว้ากระจกคู่ใจขึ้นมาส่องราวกับกลัวว่าความสวยของตนจะลดลง

 

ทิ้งให้ดงเฮนั่งใช้ความคิดอย่างไม่เข้าใจต่อไป

 

[TBC]

edit @ 25 Nov 2007 17:25:16 by gold fish